ślady na skórze

1.
było duszno jak to w lecie
byli głupi niczym dzieci
w gęsty młodnik zapodziani
szli się bawić zapałkami
spróbuj chyba się nie boisz
do wesela się zagoi

od małego pouczeni
jakie groźne są płomienie
na pachnącej suchej trawie
zapomnieli się w zabawie
parzy w skórę żar zapałek
pali aż po nagie ciało

ref.
nie ma do czego tam wracać nie ma
to tylko spalona ziemia
tyle im z tego zostanie zostanie
ślady na skórze te same

2.
tamto nazbyt bliskie ciepło
już na zawsze będzie piekło
teraz każde tylko może
świat podpalić i w nim zgorzeć
albo zgasić w sobie wszystkie
rozetlałe resztki iskier

żadne dotąd nie pojęło
co w nich wtedy tam spłonęło
ale dobrze wiedzą przecież
że już nigdy nic na świecie
że już nigdy nic innego
nie da ciepła im takiego

ref.
nie ma do czego tam wracać nie ma
to tylko spalona ziemia
tyle im z tego zostanie zostanie
ślady na skórze te same

ślady na skórze te same

Autor

Michał Kuźmiński

Michał Kuźmiński

dziennikarz, autor powieści kryminalnych (wraz z Małgorzatą Fugiel Kuźmińską) „Sekret Kroke” (2009), „Klątwa Konstantyna” (2011), „Śleboda” (2015) i „Pionek” (2016), autor tekstów piosenek i bloger